Biopsja cienkoiglowa jadra

Biopsja jąder to badanie pisane w punkcie diagnostycznym (upewnieniu się co do kwestii niepłodności mężczyzny) lub terapeutycznym (pobraniu plemników do zapłodnienia sztucznego – in vitro). Sposób w sam sobie jest pewny dla pacjenta, a ryzyko powikłań jest względnie niewielkie.
Badanie daje się w okresie, jak wcześniej dwa razy potwierdzono brak plemników w spermie mężczyzny (tzw. azoospermia). Przed zabiegiem przydatne jest spełnienie pewnych badań krwi i konsultacja z specjalistą anestezjologiem. Sama biopsja trwa krótko – do pół godziny. Jest ostatnie przecież badanie dość bolesne, dlatego przesuwa się ją w znieczuleniu miejscowym, a rzadziej nawet ogólnym. Po ustąpieniu znieczulenia ból jednak nieco powraca. Czasem pacjentom zalecana jest też hospitalizacja, zlecana w celu profilaktycznym (kontroli jego wyglądu zdrowia i dawkowania leków przeciwbólowych).
Wyróżnia się kilka rodzajów biopsji jąder. PESA polega na poborze nasienia z kanalików najądrza przy pomocy igły. Podczas MESY nadcina się przewód najądrza w obiekcie poboru płynu, który zawiera plemniki. TESE to środek pobrania wycinka z jądra w sensu pobrania z niego plemników. Natomiast TESA liczy na nakłuciu przez skórę znaczenia w końcu uzyskania z niego rozmazu. Tenże z serii dzielony istnieje na dwie części – jedna dana jest do badania, i z nowej wydobywa się plemniki.
Istnieje kilka przeciwwskazań do robienia u człowieka biopsji jąder. W formie, jeśli w ejakulacie wydobywają się nawet małe ilości plemników jej zakończenie nie jest niezbędne. Nawet bowiem małe ilości męskich komórek rozrodczych dają szansę na zapłodnienie (dzięki metodzie ICSI). Przeciwwskazanie istnieje również bycie mężczyzny tzw. wytrysku wstecznego. Wówczas odnosi się plemniki powstające z moczu. Próbek nie dostaje się i wtedy, kiedy nie ma nadziei zamrożenia plemników, a wtedy wykorzystania ich w ICSI.